رویکرد وجودی و درمان وجودی چیست؟

پاسخ به این سؤال بسیار سخت است! ازآنجایی‌که رویکردهای روانکاوی و روان پویشی در ایران بیشتر شناخته‌شده‌اند، شاید بد نباشد که با یاری جستن از آن‌ها به توضیح بیشتر بپردازیم. البته پیش از آن تأکید می‌کنیم که این یاری جستن به معنای یکی بودن این رویکردها نیست.

اکثر قریب به اتفاق متخصصان، فروید را بنیان‌گذار روان‌درمانی و رویکرد روانکاوی می‌دانند. فروید نیز موافقان، مخالفان و شاگردانی داشت که هرکدام مسیری را پیش گرفتند. امروزه اکثر افراد نام فروید، یونگ، آدلر، هورنای، اریکسون، کوهات، کلاین، دوانلو، برن و بالبی را به عنوان روانکاو می‌شناسند درحالی‌که هرکدام از این افراد رویکردی اختصاصی داشته‌اند که ریشه در مبانی یکسانی دارد و در تقسیم‌بندی بالاتر ذیل دو عنوان گسترده روانکاوی و روان پویشی قرار می‌گیرند.

رویکردهای وجودی نیز برای عامه مردم و متأسفانه بسیاری از متخصصان هنوز شناخته‌شده (یا به درستی شناخته‌شده) نیست. عموم مردم در ایران رویکرد وجودی را با یالوم و رمان‌هایش می‌شناسند و جای تأسف دارد که او را به یک روانشناس رمان‌نویس محدود می‌کنند. از طرف دیگر در اکثر موارد به علت دانش محدود، نحله‌های مختلف رویکرد وجودی برای متخصصان نیز قابل‌تمییز از یکدیگر نیست و در این سخن کوتاه نه طاقت بیان آنهاست و نه قصد چنین کاری.

اما پاسخ به این سؤال برای مخاطب عام چیست؟ پاسخ من این است که وجودی رویکردی است که بر پذیرش مراجع و یکتا بودن وی تأکید دارد. به همین دلیل مشاور برای کمک به هر مراجع باید پس از شناختن دنیای ذهنی او، مسیر مختص به وی را ترسیم کرده و طی کند. این رویکرد نسبتی با جزم‌اندیشی و تعصب ندارد و بر گشودگی تمرکز می‌کند. ازآنجایی‌که مشاور و درمانگری که این رویکرد را انتخاب می‌کند به روش یا مسیری خاص اعتقاد ندارد و با توجه به کثرت‌گرایی حاکم بر این رویکرد، از هر آنچه احساس می‌کند مفید است کمک می‌گیرد و با زبان و ادبیات خاص این نگرش در جلسات به کار می‌برد.

About حرف تا عمل